Gelegen in een zijstraatje van een stadsgedeelte, 1 uur trein vanuit Tokio richting noord-west, ligt een dojo in modern Japan. Dit privé Hoger Instituut van het achtste licht noemt zich "Hakko-juku-honbu". Okuyama senior is in 1901 te Yamagate Prefecture geboren en overleed op 26 november 1987 in het Obitsu Sankei hospitaal in Saitama, Japan (japanse kalender: Meiji 34)
Hij doorkruiste heel Japan, t.e.m. Okinawa, en studeerde in verschillende krijgshaftige ryus (school, systemen). Tevens studeerde hij onder Sensei Sokako Takeda in Kyoto de Daito-ryu. Verder had hij contact met Itto-ryu (zwaardtechnieken) in Kumanoto, en leerde So-jutsu, Kyu-jutsu en Jo-jutsu in de bergen van Nugata en andere minder bekende scholen. In diezelfde tijd studeerde hij onder leiding van grootmeesters van de oosterse geneeskunde, en was ook een tijdje als priester verbonden aan de Boeddhistisch Shintoïstische Haguro secte te Schudengo. Uit zijn bovenvermelde krijgskundige geneeskunde en godsdienstige (levenshouding) kennis ontwikkelde hij een gevechtskunst die "doeltreffend, praktisch en menslievend" was.
| In 1941 vestigde hij de basis voor de Hakkoryu, Juku so honbu, en noemde zijn systemen "Hakkoryu". Deze naam is gebaseerd op een filosofische kijk op het kleurenspectrum, dat zich opsplitst in 8 verschillende kleuren. De achtste lichtkleur is het ultraviolet, dat voor het oog onzichtbaar is, maar uitzonderlijk krachtig zoals de hakkoryu-technieken. Het getal "8" symboliseert tevens de oneindigheid in het traditionele japanse denken. De basisopleiding is gebaseerd op Katas en is 4-delig: shodan, nidan, sandan, yondan Elke kata bevat talrijke wazas die duidelijk begrepen moeten worden wil men de basis- technieken beheersen. Hierin zitten de Gen-suoko (principes), dus kennis verworven door het beheersen van de technieken. De katas , en ook de wazas, volgen elkaar logisch op en dit resulteert tot een samenhangend geheel. |
| De Higi en de Okuden van de gevorderde training zijn het verscherpende en beschavende proces dat aan het scheermes de scherpe kant geeft en de mystieke elegantie van dit meest gewaardeerde wapen. Zou een leerling deze trainingsperiode ten volle beëindigen dan krijgt hij de Maki-mono (handlijst) voor Shihan. Het is het Honbu-getuigschrift van shihan-training en de Menkyo (bewijs om les te geven). Als eindresultaat ontvangt hij de paarse gordel die de kleur van de keizer en de eer in Japan vertegenwoordigt. In België draagt men meestal een rood - witte gordel. |
De meeste Hakkoryu lessen worden individueel of in kleine groepen gegeven, gezien dit de leraars toelaat om onmiddellijk commentaar of verbeteringen aan te brengen aan de techniek van de leerling. Op deze manier kan iedereen vlug bijleren en kan men er beter toe komen om de onderdelen van de technieken te verstaan. Dit is de karakteristiek van de traditionele meester-leerling relatie van Bo-jutsu systemen (gelijk aan Hakkoryu). Het garandeert een hoge kwaliteit van opleiding in de leerling, maar beperkt ook het aantal leerlingen dat een leraar comfortabel kan onderrichten.
| Spierkracht is niet vereist in Hakkoryu, gezien de technieken hoofdzakelijk berusten op het verstaan van de menselijke anatomie en psychologie. Een leerling wordt altijd aangemoedigd om zijn lichaam en geest te ontspannen, zodat zijn Hara of Ki, centrum van zwaartekracht zich plaatst op de juiste plaats en zo het lichaamsgewicht gemakkelijk kan worden geconcentreerd op verschillende punten gedurende de uitvoering van de techniek. Zou een leerling alleen kracht gebruiken, dan zou zijn lichaamscentrum niet juist samen gevat worden en onbewust minder efficiënt zijn. Eens de leerling dit begrijpt en onbewust uitoefent, zal de vooruitgang vlug merkbaar zijn. |
Het doel van Hakkoryu is niet te besluiten welke de betrekkelijke verdiensten zijn van de individuen, maar eerder de kennis, vaardigheid en het verstaan van de mensheid zelf. Hakkoryu werd jarenlang niet aan buitenlanders aangeleerd en niet ingevoerd in België.